Klik op het plaatje voor de huidige positie van de Tampat Senang   Klik hier voor het gastenboek.   Zomaar  verhalen van de schipper	Steigerterreur Na een lange zeildag breekt dan eindelijk het moment aan om de gebruikelijke oorlam uit de drankenkast te trekken en te genieten van een paar uurtjes welverdiende rust. Geen gesuis van de wind, volkomen uit balans aan lieren draaien en je mateloos irriteren aan jachtschippers die hoe dan ook op je koerslijn liggen ……… de boot ligt nu goed aangemeerd in een prettig oud Hollands haventje. Op de dijk staat een mooie molen en je hoort geen verkeer. Hier hebt je het voor gedaan ...........  eindelijk rust !!!!!.   Afhankelijk van uw stemming wordt er een biertje, Beerenburger of sterkere distellaten ingeschonken, mogelijk zelfs een exotische combinatie daarvan. “Zo vrouw ….. dat zit er op. Ik heb wel een borrel verdient, vind je niet”. Met grote zekerheid komt u echter van een koude kermis thuis. Naast u ligt een schuit waarvan de schipper hoofd is van een kinderrijk gezin.   Eigenlijk is het uw eigen schuld dat u daar verzeilt bent geraakt. Van grote afstand is aan de hele uitmonstering van de schuit te zien dat er iets niet pluis is. In plaats van de gebruikelijke attributen waar zeegaande jachten mee horen te zijn uitgerust hangen en liggen er overal schepnetjes, fel gekleurde drijfeenden en plastic speelgoedbootjes aan dek. In de kuip en in de gangboorden bewegen kleine blonde wezentjes in de leeftijd tussen de vier en zeven jaar en hebben fel oranje zwemvestjes aan. Zij staan tegen de zeereling aan te rijen als honden met een volle blaas. Zij willen de steiger op.  Ik ben er nog steeds niet achter waarom die kinderen altijd blond zijn. Onlangs las ik een artikeltje waarin een antropoloog beweerde dat er over een aantal jaren bijna geen blonde mensen meer in Nederland voor zullen komen. Vermoedelijk een wetenschappelijke stelling waar het immigratiebeleid van de Nederlandse overheid de laatste decennia een rol heeft gespeeld. Hoe dan ook, deze stelling gaat niet op als het over de jeugdige crew van Nederlandse zeiljachten gaat. De daarop aanwezige kinderen zijn zonder uitzondering hoogblond. Tussen de blonde kinderscharen treft men vaak ook blonde honden aan, bij voorkeur Retrievers. Die zijn zo lief voor blonde kindjes.  Plotseling, op het moment dat u de eerste slok van uw borrel neemt wordt de hele bende door mama op de steiger gelost en nog geen seconde later is het beest los. Met grote ijver worden er schepnetten in het smerige zeewater gedompeld. Bij elke vangst, hoe gering ook, begeven de peuters, kleuters, ik noem het maar pleuters, zich weer in een daarvoor speciaal ontwikkelde draf naar de schuit van papa en mama. Het geluid dat zij hiermee produceren gaat door merg en been. U weet beslist wat ik bedoel. Zo’n akelige kletterende kadans van stampende kindervoetjes die zich rap over de steiger bewegen. Daarbij krassen zij met hoge ijle tonen hun enthousiasme uit hun blonde strotjes en maken spastische bewegingen met hun hoofden en armpjes. Misschien bent u het type van: “Ach .. het zijn nu eenmaal kinderen”. Ik niet ….. ik haat het. Ik word er stapelgek van. En erger nog … m’n borrel smaakt niet meer. Daar komt nog bij dat dit kabaal weer andere pleuters aantrekt. Binnen de kortste keren zwermen er een stuk of tien van die Germaanse etters precies op dat gedeelte van de steiger waar uw schip is afgemeerd. In dergelijke situaties is de waterslang op de steiger meestal ook precies bij uw schip aangesloten. Ik heb het meegemaakt dat De Telegraaf in natte flarden zo uit mijn handen zakte en op de kuipvloer belande omdat zo’n kloothommeltje de kraan had gevonden.  De ouders van deze Klaas Peters, Jorit Bassen en Bente Joeps zitten op hun praam ongestoord te genieten. Als het kinderlijk geweld zich op een afstand van meer dan de lengte van hun boot afspeelt schijnt het hen niet meer te deren. Enig besef dat zij de sfeer in de jachthaven bepalen hebben zij niet. Interesseren doet het hen in ieder geval niet. Zij vinden het maar heel normaal dat hun buren ondergedompeld worden in het daverende lawaai, geproduceerd door hun kroost. Dit zijn het type mensen die op uw verjaardag komen, ongevraagd hun kinderen meenemen, en een doos plastic speelgoed van een kubieke meter inhoud pardoes tussen uw visite op de grond leeg storten en daarmee uw zorgvuldig georganiseerde jaarfeest in een oogwenk naar de sodemieter helpen.              Mijn vrienden beweren wel eens dat ik over een rijke fantasie beschik. Tijdens dit soort gebeurtenissen betrap ik mijzelf er regelmatig op dat ik in ieder geval talenten heb ontwikkeld in het beramen van morbide plannen om dergelijke kinderterreur te bestrijden. Jammer genoeg blijft dit echter beperkt tot korte opmerkingen naar mijn lieve vrouw wat ik het liefste met zo’n ADHD patientje zou doen. Soms heb ik de wind wel eens in de zeilen. Dan straft het kwaad zichzelf. Met groot genoegen zie ik dan zo’n kliertje ergens over struikelen en over de rand van de steiger joppen. Zo met zijn kleine blonde knaagje in de zilte vuiligheid. Bewegende segmenten van steigers staan ook op mijn hitlijst. Daar willen de schoentjes aan die trappelende voetjes wel eens tussen bekneld raken. Mijn absolute nummer 1 zijn loopbruggen bij laag water, die kunnen heel erg steil zijn. Als zo’n pleuter bovenaan zijn evenwicht verliest staat dit borg voor zeker 10 seconden buitengewoon kijkplezier.  Tegen etenstijd komt de Domestic manager van het jacht naast u op de voorplecht in beeld. Mama begint met bekakte stem haar bevelen over de haven te schallen. “Joris Alexander (hoe komen zij er op) …….. direct hier komen”. Joris Alexander is echter zo met zichzelf bezig dat hij de moederlijke verzamelkreet niet wil horen en schudt zijn hoofd ...... “nee”. Dat is voor mama onacceptabel. Zij roept er met ferme stem achteraan ……. “Joris Alexander, ik waarschuw niet meer”. Dat is het dan ….. de grens van het moederlijk gezag is hiermee bereikt. Joris Alexander trekt zich geen moer van de opdrachten van zijn verwekster aan en men kan niets anders dan vaststellen dat moeders volkomen machteloos is en geen enkele sanctie toe kan passen ingevolge de moderne geweldloze opvoedmethoden. Joris Alexander doet precies waar hij zin in heeft en geeft zijn mamma een kleine demonstratie van zijn narcistische karakter in ontwikkeling en trakteert haar alvast op een voorproefje hoe groot haar verdriet gaat worden als Joris Alexander straks, zonder enig besef van het bestaan van grenzen, de puberteit in struikelt.  De stroom andrenaline in de bloedbanen van Joris Alexander heeft inmiddels het absolute maximum bereikt. Met griezelig fladderende armpjes en beentjes raast het opgefokte pleutertje over de steigers. Weet niet wat hij het eerste op moet pakken of los moet laten en draait volkomen door. Arme kleine krabbetjes worden van de ene in de andere emmer gekieperd of over de steiger gevoetbald. De communicatie met zijn vriendjes verloopt met extreem hoge scores aan decibellen. Dit zijn de momenten dat ik er vurig naar verlang om over een zwaar kaliber automatisch vuurwapen te beschikken en achteloos enkele magazijnen leeg te schieten in de richting van het lawaai.  De papa van Joris Alexander komt uiteindelijk in actie. Na dringende aansporingen van zijn geïrriteerde vrouw: “Harold, bemoei jij je er nu eens mee”. Harold jaagt over de steiger achter zijn nageslacht aan, vangt hem en tilt het spartelende mormel over de zeerailing. Het kereltje verdwijnt na enig geworstel ten lange leste krijsend in de kajuit. Zijn broertjes en zusjes worden op dezelfde wijze verzameld. Als de ouders van de overige pleuters hun nageslacht na zo’n half uurtje ook van de steiger hebben geplukt valt er een griezelige stilte. Het is gedaan …………..  Sommige van mijn medestanders werpen een opgeluchte blik vol verstandhouding in mijn richting, trekken eventjes lichtjes de wenkbrauwen op en schenken er nog eentje in. Jachthavens zijn verworden tot bizarre kinderspeelplaatsen.